πορεία προς το Δημοτικό σχολείο

Εγερτήριο νωρίς το πρωί, μόλις άρχιζε να ξημερώνει, εννοείται δεν χρειαζόταν ξυπνητήρι διότι τα κοκόρια λαλούσαν ασταμάτητα. Πρώτη-πρώτη σηκωνόταν η μάνα, να ανάψει τη φωτιά στο “φώκο” γιατί συνήθως έκανε κρύο, και μας φώναζε “σηκώτε, ξημέρωσε, σηκώτε”. Ευτυχώς έφευγε μετά, για να πάει να αρμέξει τις γίδες στην καμάρα, να μας φτιάξει γάλα να φάμε, και βρίσκαμε ευκαιρία να χουζουρέψουμε ξανά... 

συνέχεια...

ο μπάρμπα-Γιάννης ο Καμπανιέρος

Δεν γνωρίζω γιατί του κολλήσανε το παρατσούκλι “Καμπανιέρος”. Ίσως του άρεσε, όταν ήταν παιδί, να “βαράει” την καμπάνα της εκκλησίας του χωριού, που ήταν δίπλα στην εκκλησία ψηλά στο καμπαναριό, υπήρχε μακρύ σχοινί για να την τραβάς, ή του είχε ανατεθεί ο ρόλος του κωδωνοκρούστη από τον παπά, έπρεπε να γνωρίζεις πότε, πόσες φορές και πώς θα χτυπήσεις την καμπάνα, ίσως...

συνέχεια...

ο Άγιος Τσαμπλακάς

Δεν ήξερα, τότε, τί στο καλό ήταν ο γκόμενος, αλλά από την έκφραση της γιαγιάς και τον τόνο της φωνής της, κατάλαβα ότι κάτι κακό ήτανε, κάτι άτιμο σχεδίαζε η παπαδιά, την οποία και ήδη είχα αρχίσει να αντιπαθώ, αφού έλεγε και ψέμματα, που ήταν και παπαδιά, έκανα πάντως ότι κατάλαβα, για να συνεχίσει η γιαγιά...

συνέχεια...

τα γεωργικά εργαλεία (κόψιμο)

Το βατοκόπι ήταν σιδερένιο, μήκους γύρω στους 40 πόντους, στη μια του άκρη είχε καμπύλο τμήμα μεταβλητού πλάτους μέχρι 5 πόντους, με πολύ κοφτερή τη μέσα πλευρά, και στην άλλη άκρη κυλινδρικό χερούλι, πάχους γύρω στους 4 και μήκους γύρω στους 8 πόντους. Κατά τη χρήση του ο αγρότης κρατούσε το βατοκόπι από το χερούλι με το δεξί του χέρι...

συνέχεια...

τα γεωργικά εργαλεία (αλώνισμα)

Η πίσαρη ήταν αυτοσχέδια κατασκευή του γεωργού. Αποτελείτο από έναν άγριο αγκαθωτό θάμνο, τη “στριγκλαφάνα”, αρχικά ημισφαιρικού σχήματος ακτίνας 40 πόντων, περίπου, που είχε ξεριζωθεί και είχε πλακωθεί με κατάλληλη επίπεδη πέτρα για αρκετές μέρες, ώστε να “πλακουτσιάσει” σαν σκούπα, δεμένη με σύρμα ή σχοινί στο άκρο λεπτού στυλιαρού μήκους πάνω από ένα μέτρο. Κάθε νοικοκύρης είχε μία πίσαρη που τη φύλαγε... 

συνέχεια...

τα γεωργικά εργαλεία (όργωμα)

Θεωρώ ότι το όργωμα ήταν η πιο δύσκολη αγροτική εργασία, ο ζευγολάτης κουραζόταν πάρα πολύ, ιδιαίτερα αν το έδαφος ήταν πετρώδες και “βαρύ” από τις βροχές. Για να πω, όμως, και “του ζευγαριού το δίκιο” ήταν πολύ περισσότερο κουραστική για τα ζώα που συναποτελούσαν το ζευγάρι...

συνέχεια...

κι αυτά τα καλικαντζαράκια...

Κι' αυτά τα καλικαντζαράκια, μεγάλο πρόβλημα ήτανε. Πρώτα-πρώτα είχανε πολλά ονόματα: καλικαντζαράκια, καλικάντζαροι, καλικαντζάροι, καλικαντζαραίοι, λυκουτσαντζαράκια, λυκουτσάντζαροι, λυκουτσαντζάροι, λυκουτσαντζαραίοι, λυκουτσαρδάκια, λυκούτσαρδα, λυκουτσαρδά, λυκουτσαρδαίοι και παγανά.

Έπειτα ήταν και κακάσχημα. Είχανε, λέει, ένα πόδι ανθρώπινο και ένα γαϊδουρινό, δεν μπορούσανε να τα ταιριάξουνε...

συνέχεια...

τα κάλαντα των Χριστουγέννων

Διαθέταμε φακό, συνιδιοκτησία, χρειαζόμαστε, όμως, “πλάκα” και “γλομπάκι”, μπαταρία και λαμπάκι δηλαδή, διότι το σκοτάδι θα ήταν βαθύ σε λίγο, φυσικά δεν υπήρχε φως στο χωριό οι δε χωματόδρομοι ήταν γεματοι λακκούβες και χαράκια από τις βροχές. Έπρεπε, άρα, να καταστρώσουμε σχέδιο σειράς επίσκεψης σπιτιών, ώστε μόλις νύχτωνε να αγοράσουμε μπαταρία και γλομπάκι, για να φωτίζουμε στο σκοτάδι και να συνεχίσουμε τα λέμε τα κάλαντα...

συνέχεια...