τα γεωργικά εργαλεία (κόψιμο)

Το βατοκόπι ήταν σιδερένιο, μήκους γύρω στους 40 πόντους, στη μια του άκρη είχε καμπύλο τμήμα μεταβλητού πλάτους μέχρι 5 πόντους, με πολύ κοφτερή τη μέσα πλευρά, και στην άλλη άκρη κυλινδρικό χερούλι, πάχους γύρω στους 4 και μήκους γύρω στους 8 πόντους. Κατά τη χρήση του ο αγρότης κρατούσε το βατοκόπι από το χερούλι με το δεξί του χέρι...

συνέχεια...

τα γεωργικά εργαλεία (αλώνισμα)

Η πίσαρη ήταν αυτοσχέδια κατασκευή του γεωργού. Αποτελείτο από έναν άγριο αγκαθωτό θάμνο, τη “στριγκλαφάνα”, αρχικά ημισφαιρικού σχήματος ακτίνας 40 πόντων, περίπου, που είχε ξεριζωθεί και είχε πλακωθεί με κατάλληλη επίπεδη πέτρα για αρκετές μέρες, ώστε να “πλακουτσιάσει” σαν σκούπα, δεμένη με σύρμα ή σχοινί στο άκρο λεπτού στυλιαρού μήκους πάνω από ένα μέτρο. Κάθε νοικοκύρης είχε μία πίσαρη που τη φύλαγε... 

συνέχεια...

τα γεωργικά εργαλεία (όργωμα)

Θεωρώ ότι το όργωμα ήταν η πιο δύσκολη αγροτική εργασία, ο ζευγολάτης κουραζόταν πάρα πολύ, ιδιαίτερα αν το έδαφος ήταν πετρώδες και “βαρύ” από τις βροχές. Για να πω, όμως, και “του ζευγαριού το δίκιο” ήταν πολύ περισσότερο κουραστική για τα ζώα που συναποτελούσαν το ζευγάρι...

συνέχεια...

κι αυτά τα καλικαντζαράκια...

Κι' αυτά τα καλικαντζαράκια, μεγάλο πρόβλημα ήτανε. Πρώτα-πρώτα είχανε πολλά ονόματα: καλικαντζαράκια, καλικάντζαροι, καλικαντζάροι, καλικαντζαραίοι, λυκουτσαντζαράκια, λυκουτσάντζαροι, λυκουτσαντζάροι, λυκουτσαντζαραίοι, λυκουτσαρδάκια, λυκούτσαρδα, λυκουτσαρδά, λυκουτσαρδαίοι και παγανά.

Έπειτα ήταν και κακάσχημα. Είχανε, λέει, ένα πόδι ανθρώπινο και ένα γαϊδουρινό, δεν μπορούσανε να τα ταιριάξουνε...

συνέχεια...

τα κάλαντα των Χριστουγέννων

Διαθέταμε φακό, συνιδιοκτησία, χρειαζόμαστε, όμως, “πλάκα” και “γλομπάκι”, μπαταρία και λαμπάκι δηλαδή, διότι το σκοτάδι θα ήταν βαθύ σε λίγο, φυσικά δεν υπήρχε φως στο χωριό οι δε χωματόδρομοι ήταν γεματοι λακκούβες και χαράκια από τις βροχές. Έπρεπε, άρα, να καταστρώσουμε σχέδιο σειράς επίσκεψης σπιτιών, ώστε μόλις νύχτωνε να αγοράσουμε μπαταρία και γλομπάκι, για να φωτίζουμε στο σκοτάδι και να συνεχίσουμε τα λέμε τα κάλαντα...

συνέχεια...

το πρώτο αρνί στη σούβλα

Και, κάπου Μεγάλη Παρασκευή, έπεσε ως κεραυνός το νέο, τρέλλα μιλάμε, απίστευτο, και βαρέσανε τα τέλια: “ο γαμπρός του Γιωργίκου είπε ότι θα μαγερέψει το αρνί ολόκληρο και χωρίς λάδι”...

Και αναστενάξανε πάλι όλες οι ρούγες, σχόλια, επιφυλλάξεις, ψιλοειρωνείες: “μα χωράει ολόκληρο αρνί στο τσικάλι;”, “ούτε στο τεψί δε χωράει”, “μα, και στο χαρανί δε χωράει μαθές”, “θα ντο πε για να κοροϊδέψει τους κουτούς”, “θα πέταξε μια κουβέντα για να κάνει το ξύπνιο”, “και πες το βράζει σε μεγάλο καζάνι, γίνεται χωρίς λάδι;”, το “ολόκληρο” και το “χωρίς λάδι” έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση...

συνέχεια...

το αλώνισμα

Το αλώνι ήταν μικρή οριζόντια περιοχή σχήματος κύκλου, ακτίνας γύρω στα 4 μέτρα. Στα περισσότερα το δάπεδό τους ήταν στρωμένο με πέτρινες πλάκες που εφάρμοζαν πολύ καλά

μεταξύ τους ώστε να μην χώνονται εκεί οι σπόροι, σε μερικά το δάπεδο ήταν χωματένιο και σε πολύ λίγα τσιμεντένιο. Γύρω-γύρω στο αλώνι ήταν τοποθετημένες κατακόρυφα μικρές πέτρινες πλάκες ύψους 20 εκατοστών, περίπου, για να μην φεύγουν οι σπόροι και στο κέντρο του είχε προβλεφτεί τρύπα βάθους 30 εκατοστών, περίπου, ώστε εκεί να τοποθετείται ο “στύλος”.

συνέχεια...

τα ξεχωριστά κτίσματα

Η εκκλησία της Παναγίας Παντάνασσας αρχικά ήταν μοναστήρι και αργότερα έγινε τρισυπόστατη: Άγιος Αθανάσιος ως πολιούχος, γινόταν γιορτή τον Γενάρη, Παναγία Παντάνασσα και Άγιος Σπυρίδων. 

Παπάς ήταν ο παπα-Γιώργης ο Λέκκας από τη Γερμάνα, ψάλτες ο γερο-ταχυδρόμος, ο παπούς μου και ο μπάρμπα-Μιχαλάκης, ο ταχυδρόμος της κοινότητας από τη Γερμάνα, και νεωκόρος η Αρώναινα από τη Γερμάνα.

συνέχεια...